Wim (66): "Het duurde drie maanden voor ik door had wat me ontbrak."

Wim (66) gaf 38 jaar les op een middelbare school in Hilversum. "Geschiedenis, mavo en havo. Ik kende elke trap in dat gebouw en elke leerling bij naam." Op zijn afscheid stond hij voor 200 mensen en zei: "Eindelijk vrij."

Drie maanden later zat hij elke ochtend om half tien aan de keukentafel met een tweede kop koffie en een krant die hij al twee keer gelezen had. "Ik dacht eerst: heerlijk, niks moet. Maar na vier weken keek ik in de spiegel en dacht: wat doe ik hier eigenlijk?"

Wat Wim miste was niet het werk zelf. "Ik miste niet het lesgeven. Ik miste het tegenkomen van mensen onderweg. Een collega op de gang, een leerling die je nariep. Dat dagelijkse contact viel weg, en ik had het niet zien aankomen."

Op aanraden van zijn vrouw meldde hij zich aan bij een wandelclub in 't Gooi. "De eerste keer voelde ik me een buitenstaander. Iedereen kende elkaar al jaren. Maar bij de tweede tocht liep een man naast me die ook leraar was geweest. We hebben drie uur lang gepraat over alles wat we tegen leerlingen niet konden zeggen."

“Ik miste niet het lesgeven. Ik miste het tegenkomen van mensen onderweg.”

Een half jaar later kwam de tweede stap. "Een buurvrouw vroeg of ik wilde komen voorlezen op de basisschool van haar dochtertje. Eén ochtend per week. Inmiddels zit ik daar elke woensdag, en de bovenbouw-kinderen vragen of ik bij hen wil komen vertellen over geschiedenis."

Achteraf bekeken, zegt Wim, was het probleem niet pensioneren. "Het probleem was dat ik dacht dat rust de oplossing was. Maar ik had niet rust nodig — ik had ritme nodig. Iets om naartoe te leven in de week. Twee vaste afspraken: wandelclub op donderdag, voorlezen op woensdag. Dat houdt mijn week overeind."

Zijn advies aan wie binnenkort stopt? "Bedenk vóór je laatste werkdag al twee dingen waar je elke week naartoe kunt. Niet ééns in de maand. Wékelijks. Anders glijd je weg in de tijd en kom je er pas in maand vier achter wat je nodig hebt."