Anneke (62): "Ik dacht dat ik er klaar voor was. Dat dacht ik."

Anneke (62) werkte 40 jaar in de zorg — eerst in een ziekenhuis, later in een verpleeghuis. Via de RVU-regeling kon ze drie jaar voor haar AOW stoppen. "Ik telde de dagen af. Toen het zover was, ben ik twee weken op vakantie geweest. Wat een feest."

Daarna kwam de stilte. "De eerste maandagochtend dat ik niet hoefde, was magisch. De tweede ook nog wel. Bij de derde voelde ik iets knagen. Bij de vierde merkte ik dat ik me afsloot voor mensen die belden. Ik wist niet wat ik moest vertellen."

Wat Anneke niet had voorzien was de identiteitscrisis. "In de zorg ben je nooit niemand. Patiënten hebben je nodig, collega's overleggen met je, je bent altijd Anneke-de-verpleegkundige. Thuis ben je ineens gewoon... Anneke. En ik wist niet meer wie dat was."

Haar dochter zag de signalen en stuurde haar naar een cursus over de overgang naar pensioen. "Daar zaten 14 vrouwen, allemaal ergens tussen 60 en 70. Bij de eerste les vroeg de docent: 'Wie voelt zich verloren?' Iedereen stak haar hand op. Ik kon wel huilen van opluchting."

“In de zorg ben je nooit niemand. Thuis ineens wel.”

Drie maanden later koos Anneke twee nieuwe ankerpunten. "Maandagochtend doe ik vrijwilligerswerk in een hospice — de zorg loslaten viel zwaar, dus ik doe nu wat ik leuk vond zonder de stress. En woensdagavond volg ik een schilderscursus. Iets compleet nieuws, waar niemand verwacht dat ik al weet hoe het hoort."

Wat ze had willen weten vóór ze stopte? "Dat de eerste drie maanden niet de bedoeling zijn. Het is een transitie, geen vakantie. Begin met praten over wat het met je doet, ook met je partner. En verwacht niet dat je het meteen vindt — ik weet pas in maand zes wat goed voelt."